Alweer een nieuw ontwerp. Nu nog kaler? Klopt. Maar ik heb het gevoel dat ik ben gestikt in mijn eigen verlangens. Ik ben een deler. Ik deel graag alles wat ik meemaak. Dat is te zien aan mijn Twitter gedrag, maar ook aan mijn schommelende weblogs. Het ene moment gaan ze over compleet algemene zaken en het volgende moment schrijf ik over een overleden huisdier en plaats ik foto’s van mezelf en mijn vrienden. Gevaarlijk? Volgens de oudere generatie wel. Maar face it. We zijn al jaren terug een open boek voor iedereen die dat wil. En het wordt alleen maar erger.

-
Meer web 2.0 dan ooit …

De Kilometerheffing, je mobiele telefoon, en wie heeft er tegenwoordig een AH Bonuskaart? Wat dacht je van diensten als UPC en KPN? En tegenwoordig hebben we allemaal een E-mail adres. Bovendien zijn we in de gemeente archieven een nummer en zal alles wat we doen terug te vinden zijn wanneer onze geliefde ambtenaren dat willen. En dat moet ik ook onder ogen zien. Een oplossing? Bloggen en meer web 2.0 zijn dan ooit. Als ik eerlijk en openbaar ben, wat valt er dan nog te ontdekken? Als mijn sociaal leven zo transparant is als de achtergrond van deze weblog, wat kan er dan nog mis gaan?
-

Voor vriend en vijand…

Iedereen weet al waar ik woon, iedereen weet mijn politieke voorkeur, mijn gekke sarcastische geklaag… Dus in het kader van, wat valt er te verliezen breng ik ook graag mijn serieuze noot terug op deze weblog. Klopt, toekomstige werkgevers lezen dit, toekomstige relaties, relaties uit het verleden, vrienden vijanden. Maar dan vraag ik me af, ik heb geen geheimen voor niemand. Dus wat heb ik te verliezen.

bas.